Conquerir

Alternance iè / e et part. pass. particulier. Se conjuguent de même : aquerir, s’enquerir, requerir.

Gérondif

en conquerent.

Participe Passé

conquist, conquista.

Présent

conquièri (e,o), conquières, conquièr ~ conquière, conquerèm, conquerètz, conquièron.

Imparfait

conqueriáu, conqueriás, conqueriá, conqueriam, conqueriatz, conquerián.

Preterit

I

conqueriguèri (e,o), conqueriguères, conqueriguèt, conquerigueriam, conquerigueriatz, conqueriguèron.

II

conquerèri (e,o), conquerères, conquerèt, conquereriam, conquereriatz, conquerèron.

Futur

conquerirai, conqueriràs, conquerirà, conquerirem, conqueriretz, conqueriràn.

Conditionel

conqueririáu, conqueririás, conqueririá, conqueririam, conqueririatz, conqueririán.

Subjonctif présent

conquièri (e,o), conquières, conquière, conquerem, conqueretz, conquièran.

Subjonctif-imparfait

I

conqueriguèssi (e,o), conqueriguèsses, conqueriguèsse, conqueriguessiam, conqueriguessiatz, conqueriguèsson.

I

conquerèssi (e,o), conquerèsses, conquerèsse, conqueressiam, conqueressiatz, conquerèsson.

Impératif

conquière, conquerem, conquerètz. conquières pas, conquerem pas, conqueretz pas.

Chercher un autre verbe

cliquez sur un verbe dans la liste, utilisez le filtre si necessaire